Chronisch ziek zijn en de eeuwige (goedbedoelde) adviezen

“.. maar heb je DIT of DIT al eens geprobeerd? Bij de broer van de schoonzus van de oma van mijn buurvrouw werkte dat perfect!” Zucht. Als je chronisch ziek bent zul je dit vast herkennen. Iedereen heeft altijd wel van die goed bedoelde adviezen die jou zeker te weten van jouw kwaaltje zullen genezen. En ze doen er alles aan om dit keihard door je strot te duwen.

Sociaal gezien wordt er van je verwacht dat je tijdens zo’n advies knikt, dank je wel zegt en belooft dat je het gaat proberen. Terwijl je in je achterhoofd het uitschreeuwt dat het toch allemaal niet gaat helpen. Maar goed, sociaal als je bent bijt je op je tong, glimlach je vriendelijk en kwakkel je door zoals je altijd hebt gedaan.

11 jaar

Even ter illustratie. Ik was 11 jaar toen ik voor het eerst ernstige rugpijn kreeg. “Je bent lang, je groeit hard en daar ervaar je pijn van” werd mij vertelt. Ik werd ouder, stopte met groeien maar de pijn werd alleen maar erger. Het duurde nog jaren voor ik de stempeltjes ‘Hypermobiliteitssyndroom’ en ‘Fibromyalgie’ kreeg. Twee chronische ziektes uit de reuma-familie waar helaas helaas geen medicijnen voor bestaan. “Leer er maar mee leven” is dan wat je te horen krijgt.

Dagelijks pijn

Ik leef dus al het grootste deel van mijn leven met pijn, dagelijks, in meer of mindere mate. Geloof mij dat ik vrijwel alle goedbedoelde adviezen die men maar kan geven inmiddels wel heb geprobeerd. Pilletjes, supplementen, diverse massagetechnieken, verschillende sporten, geen zuivel gebruiken, geen suiker eten, revalidatietraject, mindfullness, fysiotherapie, osteopathie, manueel therapeuten: You name it, I tried it.

Wondermiddel

Dat het voor persoon X en Y hét wondermiddel bleek, betekent niet dat voor persoon A of B ook werkt. De ziektes die ik heb zijn zo complex, er is zo weinig onderzoek naar gedaan én iedereen ervaart de symptomen weer anders. Want de ene keer heb ik last van mijn nek en rug, de andere keer van mijn handen en dan weer van mijn armen of benen. En de ene dag is het erger dan de andere. Er is dus simpelweg geen pilletje, dieet of therapie die het voor iedereen makkelijk oplost. En degene die dat wél ooit uitvind mag er wat mij betreft stinkend rijk van worden!

Mijn advies

Dus voor iedereen die zelf niet (chronisch) ziek is het advies (ja die duw ik nu even zacht handig door jullie strot!): houd het voor je. Je weet niet waar je het over hebt. Je bent geen dokter. Vraag liever of je de ander ergens mee kunt helpen om die persoon te ontlasten. Bied aan om boodschappen te halen of de woonkamer te stofzuigen. Bied een schouder om te huilen als de pijn of frustratie teveel zijn en een luisterend oor als diegene zijn hart moet luchten. Dat is alles wat je kan én hoeft te doen.

-Daisy

Advertenties

Één reactie Voeg uw reactie toe

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s