Wanneer je je werk HAAT

Note vooraf: dit gaat NIET over mijn huidige baan. Hier werk ik al bijna 2 jaar met zéér veel plezier en heeft me juist doen inzien hoe anders het is om wél met plezier naar je werk te gaan. Dit gaat over de baan daarvoor waar ik 2,5 jaar heb gewerkt, waarvan ik het zeker 2 jaar niet leuk had. Doel is  dat – naast mijn ervaring delen – er iemand is die zich herkent in de situatie en er iets aan gaat doen. Want ongelukkig zijn in je werk is zó verschrikkelijk!

homeofdaisies hate my job werken haat ongelukkig kantoor leren studeren op jezelf wonen geld werk communicatie medewerker office verhaal persoonlijk

bron afbeelding

Het begon met een vakantiebaantje na mijn studie. Een paar uurtjes per week werd ik via een uitzendbureau ingehuurd om wat klusjes te doen op communicatiegebied. Al lang blij dat ik werk had in het gebied waarvoor ik mijn studie had gevolgd, was ik enthousiast dat ik na de vakantie mocht blijven. Mijn paar uurtjes in de week werden fulltime. Ook al was het niet een bedrijf en een branche waar ik ooit van had gedroomd, het was wel een stap in de goede richting dacht ik op dat moment.

Omdat het niet mijn droombaan was, bleef ik intussen door solliciteren. Week na week, brief na brief, ik hield vol. Blij dat ik werk had en er ‘iets’ met communicatie op mijn CV stond. Maar de tijd verstreek, het werk werd steeds minder leuk, de dagen duurde langer en langer en de motivatie om mijn best te doen zakte steeds verder in. Soms keek ik op de klok en was het nog maar 9.10 uur en moest ik nog tot 17.30. Echt, de dagen duurde zó ontzettend lang en ik was onwijs ongelukkig.

Dit was ook nog in de periode dat mijn vorige lange relatie uitging en ik opeens in m’n uppie ging wonen. Ik kon het me daarom niet veroorloven om te stoppen met werken. Dus ging ik maar door en door. Elke ochtend met steeds groter wordende tegenzin naar kantoor. Ik kende elke vacaturesite, solliciteerde werkelijk op alles wat maar leek op een communicatiebaan. Toen ik na werkelijk honderden sollicitaties nog steeds geen nieuwe job had (te weinig ervaring, te veel ervaring, je woont te ver weg, anderen hadden meer ervaring, er waren 200+ sollicitanten dus we hebben niet eens je brief gelezen, ik hoorde nooit meer wat terug etc. etc) ging ik zelfs terug naar mijn oude horeca roots. Maar ook daar kwam ik niet aan de bak (te oud, te hoog opgeleid, je bent toch weer weg als je iets in de communicatie vindt.. etc. etc.). Frustratie op en top. Ik had wel gesprekken hoor, soms zelfs tot de tweede of derde ronde gekomen, maar uiteindelijk liep het allemaal uit op niets.

Ik ging me steeds vaker ziek melden, want ik kon me er soms gewoon niet te zetten om daar heen te gaan en weer de hele dag de seconden te zien wegtikken. Verschrikkelijk was het. Echt! Gelukkig had ik toen een hele vriendelijke bedrijfsarts die goed met me meedacht (ik gooide het uiteraard altijd op mijn HMS dat ik niet kon werken). Ik moest altijd rustig aan weer beginnen met werken, langzaam opbouwen, paar uurtjes per dag. Totdat ik in het revalidatietraject van de fysio terechtkwam, ik leerde mijn grenzen aan te geven en gewoon niet meer kon werken. Toen leek de bedrijfsarts tegen me te keren en moest ik opeens wel heel snel opbouwen. Snel daarna ging het weer helemaal mis en zat ik volledig thuis. Toen mocht ik wel weer langzaam opbouwen met uren. Na 3 maanden werkte ik weer fulltime en in die eerste week moest ik bij mijn baas op kantoor komen. Ik had op dat moment meteen een knoop in mijn maag en voelde het eigenlijk al aankomen. “Of je gaat er nu verschrikkelijk hard aan trekken, of we ontbinden in samenspraak je contract”. Slik! Ik kreeg een uur de tijd om erover na te denken.

homeofdaisies hate my job werken haat ongelukkig kantoor leren studeren op jezelf wonen geld werk communicatie medewerker office verhaal persoonlijk

bron afbeelding

Nog net niet rennend, stapte ik de auto in en reed weg van kantoor. Vlakbij was een veldje bij het water waar ik mijn auto parkeerde. Natuurlijk was ik helemaal overstuur, dit had ik niet zien aankomen. Als eerst belde ik mijn moeder en die zei heel resoluut dat ik geen ontslag kon accepteren. Na dit gesprek belde ik een goede vriendin die bij het UWV werkt en zei vertelde me alle pro’s en con’s en – als ik ontslag met wederzijds toezeggen zou accepteren – op welke zaken ik schriftelijk moest letten. Vooral het gesprek met haar zorgde ervoor dat ik realiseerde dat dit wel mijn way out kon zijn. Op deze manier was het dus wel mogelijk een uitkering te krijgen (wat je niet krijgt als je zelf ontslag neemt). Ik leunde steeds meer die kant op. Toen ik uiteindelijk Jochem belde (waar ik op dat moment net een paar maandjes bij woonde) werd het opeens helder. Dit moet ik doen. Dit is een kans die ik moet grijpen.

Het is werkelijk de moeilijkste beslissing geweest die ik ooit heb moeten maken. Ik droogde mijn tranen, reed terug naar kantoor en vertelde mijn besluit. Die zij overigens niet hadden verwacht! De papieren werden in orde gemaakt, ik tekende, pakte mijn spullen en ging naar huis. Later die week droeg ik wat taken over en vertrok ik voorgoed. Ik heb overigens echt veel gehad aan die tips van mijn vriendin bij UWV (thanks Chan!) en ik adviseer iedereen die voor het blok wordt gezet het ontbindingscontract te overleggen met iemand van UWV voordat je tekent. In eerste instantie stond er in de mijne dat ik per direct werd ontslagen, maar dan heb je dus GEEN recht op uitkering. Je moet in dit geval – bij wederzijds opzeggen – een maand opzegtermijn in acht nemen, die van start gaat op de eerste van de maand. Omdat mijn gesprek op de 4e (of 5e?) van de maand was, ging die maand opzegtermijn pas de volgende maand in. Dit betekent dat ik nog bijna 2 maanden in dienst was, voor ik officieel werkeloos was. Toch werkte ik in die tijd niet en dat gaf me de rust die ik nodig had om me van deze baan te ontdoen.

Het was geen makkelijke periode. Ik heb bijna 3 maanden thuis gezeten en dat maakte me geen leuk persoon. Uiteindelijk kon bij mijn huidige werkgever eerst alleen parttime werken. Hierdoor heb ik bijna een half jaar (deels) een uitkering ontvangen. De werkelijk honderden sollicitaties die ik in al die tijd deed zorgde telkens weer voor een deuk in mijn zelfvertrouwen als ik niet op gesprek mocht komen, of dat ik na een gesprek het toch wéér niet was geworden. Dat zelfvertrouwen heb ik gelukkig in mijn huidige baan volledig teruggevonden en ik kan me niet voorstellen dat ik daar nu al bijna net zo lang werk als dat ik bij mijn horror baan werkte. Wat ik nu allemaal mag en kan, het vertrouwen dat ze in mij hebben, wat ik elke dag weer leer. Het is ongelooflijk!

Waar ik mee wil afsluiten is: houd vol. Er is licht aan het eind van de tunnel. Er is een baan voor je waar je wel gelukkig in kunt zijn. Je moet er hard voor werken en de tegenslagen zijn moeilijk, maar houd vol! Je bent niet de enige… xo Daisy 

Advertenties

3 reacties Voeg uw reactie toe

  1. artisticstateofmind schreef:

    Wat lijkt me dit vervelend, ik had dit bij mn stage, maar daar ben je naar 5 maanden sowieso weg! Goed dat je uiteindelijk die keuze maakte!

    Like

    1. Home of Daisies schreef:

      Ja, was meer dan vervelend. Was echt zwaar ongelukkig in die tijd en ook al was werkeloos zijn ook super K**, achteraf gezien beste keus. En inderdaad, 5 maanden is te overzien, want er is een einde. 2 jaar duren erg lang als je nooit een einde in zicht lijkt te krijgen. xo Daisy

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s